می زد تا بتونه بیاد بیرون اما موفق نمی شد همون لحظه یکی از کنار پیله رد شد و

دید که پروانه داره عذاب می کشه با چاقو پیله رو شکافت تا پروانه بتونه در بیاد آخه

خیلی دوست داشت کمکش کنه خب کمکش کرد و اونو اوورد بیرون ولی بعد دید که

پروانه بالاش جمع شد مثل یه گل پژمرده و دیگه تا آخر عمرش نتونست پرواز کنه فقط

به خاطر اینکه مرد زود تر از موقعش پروانه رو در اوورده بود در حالی که باید می ذاشت

تا پروانه کامل بشه و خودش بتونه پیله رو بشکافه.به نظر من ارزشش رو داشت که

صبر کنه و یه عمر خوب زندگی کنه.حالا شما بگید که صبر کردن بهتره و هر کاری به

موقعش انجام دادن یا اینکه عجول بودن و ...؟

جان فدای دوست کردن پیش ما دشوار نیست

گفته بودی که فرق میان من و تو زمین است تا آسمان

بر گستره ی  افق که بنگری پشیمان خواهی شد

می گویند غروب جایی است که آسمان زمین را می بوسد

امروز برای تو غروب می کنم کجایی ای زمین من؟

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

من عشق و احساس و ابدیت را به برق نگاهی می فروختم اگر خاطره گذرا

بود و لحظه ماندنی.

قهوه ی گرم زیر برف می مونه.درسته که هوا رو گرم نمی کنه اما آدم رو

دلگرم می کنه. 

یاد یار مهربان آید همی

بهر یک گل منت صد خار می باید کشید

من به مرگم راضیم اما نمی آید اجل

بخت بد بین از اجل هم ناز می باید کشید

نگاهت را مگیر از من که می میرم

ناله ی عاشقان خوش است 

                 بنال

آفتابگردان به دنبال خورشید می گشت

ناگهان ستاره ای چشمک زد

آفتابگردان سرش را پایین انداخت

چون

گلها هیچ وقت خیانت نمی کنند

و فکر کن که چه تنهاست ماهی کوچکی که دچار دریای بی کران شده است.

چه فکر نازک غمناکی...

به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است....

چون که تو گفتی عاشقم نیستی!؟

اما ای کاش می شد که بدونی عشق تنها امانت خداست

که هر کس قادر به نگه داری اون نیست

جگر شیر می خواد !

و این حقیقت زیبایی است...

به اوني که کم نورتره قانع باش ... چون اوني که پرنورتره رو همه نگاه

ميکنن...

((نبین کی میگه ،ببین چی میگه))

که آرزو هایی که حالا داری همان آرزو های دیروزت بوده

                                       زندگی دل دادن و دل باختن است

زندگی تکه غماریست غمار...

                                       این چه غماریست که همش باختن است

کره ی قفس ها با میله های زرین و چینه دان چینی .

ماهی سرخ سفره ی هفت سین اش به محیطی تعبیر کرد که هر بهار متبلور می شود

کرکس گفت:سیاره  ی من

سیاره  ی بی همتایی که در آن مرگ مائده می آفریند

کوسه گفت:زمین سفره ی  برکت خیز اقیانوسها

انسان سخنی نگفت ف تنها او بود که جامه به تن داشت و آستینش از اشک تر بود

 ایا؟من پرند نوبهاری در بر است!))

این خوبه که تو مهم باشی ولی مهم تر اینه ککه تو خوب باشی.

محبت کالایی نیست که بتوان انرا به نمایش گذاشت.

رذل            آزار ناتوان را دوست دارد

لئیم            پشیز را و

بزدل            قدرت و پیروزی را.

آن نابسوده را که بر زبان است کجا آموخته ایم؟

سلاخی می گریست

به قناری کوچکی دل باخته بود

نه به آنم ره وصلی نه به این دسترسی